روشنايىها ، روزى آنها را فراهم مىسازد . در سوره هفدهم چنين آمده است : اى داود ، بدان‌كه خداوند زمين را براى محمد و امتش به ارث نهاده است . آنها با سازوآواز به تقديس خدا نمىپردازند . به بنى اسرائيل بگو كه دارايى خويش را از راه حرام به دست نياورند ؛ زيرا در اين صورت نماز آنها را نخواهم پذيرفت ، به آنان بگو كه از پدر و برادرى كه در راه حرام گام برمىدارند دست كشند . اى داود ، براى قومت داستان آن دو مرد را بازگو كه در روزگار ادريس ميان مالى پرسود و يا نماز دودل شدند . يكى از آن‌دو به ديگرى گفت : من نماز را مقدم مىشمارم . آن ديگرى گفت كه من با تجارت خويش در راه خدا خدمت مىكنم ( و آن را بر نماز ترجيح مىدهم ) . ديرى نپاييد كه عذاب الهى فرود آمد و آن مرد بازرگان و سرمايه‌اش را خاكستر كرد . بر درب خانه‌اش نوشتند كه بنگريد كه دنيا و ثروت‌اندوزى با انسان چه مىكند . اى داود ، هنگامى كه ستمگرى را ديدى كه در دنيا مقامى و الا يافته است حسرت او را مخور كه يا سرانجام ستمگرى ديگر از او انتقام خواهد گرفت و يا آنكه بايد در روز رستاخيز به كردارش پاسخ گويد . اينك كه يقين داريد سرانجام ستمگرى ، آتشى دوزخ است پس به محاسبهء نفس خويش پردازيد و دنيا را طلاق دهيد و با مردم عادلانه و منصفانه رفتار كنيد . كجايند آنان كه غذاى دلچسب بهشتى را مىخواهند ؟ كجايند آنان كه گريه را با خنده درآميخته‌اند و در گرما و سرما به سوى مسجدها روى آورده‌اند ؟ بهشت من براى آنان گسترده شده است . از امروز خويش غفلت نورزيد كه چه بسيار شب‌ها كه شما بيدار بوديد و بسيارى خفته بودند . كردار نيك شما بلاها را از اهل دنيا دور مىسازد و چهره‌هاى تان در بهشت من خواهد درخشيد و سرخى ويژه‌اى خواهد داشت ؛ چرا كه پاك دامن بوده‌ايد . اى بهشت رضوان ! هشت هزار برابر به آنان پاداش بده .